13 Marzo 2017 admin

Review – Cognitive Dissonance – Darkentries (BE)

De ziel van de tegenstrijdigheid, waarvan één helft de onderlaag aftast van het sjamanisme binnen de duisternis met moderne elektronische sounds en de andere helft zich wentelt in totale duisternis. De samenzwering van beide helften leidt tot het project Two Moons. Afkomstig uit Bologna, en ook al zou je denken dat het gaat om een duo, niets blijkt minder waar te zijn. Het duo vermenigvuldigt met 2, net zoals ze de maan op zich dupliceren. Two Moons met zijn vieren dus, net zoals de maanstanden, Eerste Kwartier, Laatste Kwartier, Volle Maan en Nieuwe Maan.

Operatief sinds 2009 en met reeds enkele albums onder hun oksels : Colors uit 2012 en Elements uit 2014.

En nu is er Cognitive Dissonance. Uitgebracht op een gloednieuw platenlabel Atmosphere Records, eveneens gehuisvest in Italië. De dissonantie kent op dit album alleszins geen wanklanken, verstandelijk is het anders wel.

Want Two Moons mengt op nieuw elan de Postpunk met Darkwave, en poëzie die haast hypnotiserend werkt. Vooral vocaal klinkt het alsof Emil Moonstone ons in trance probeert te brengen met een stemgeluid dat mits wat goede wil refereert naar een Gavin Friday.

Veelzijdig is deze Cognitive Dissonance zeker en vast, met het donkere Numbers waar de enige lichtbundel zich nestelt in het brein en weigert om naar buiten te treden. Het gebed tegen het onheil in de wereld heet Silent, dromerig opbouwend richting structureel geheel. Al is er tegenwoordig niemand meer die de gebeden wil verhoren.

Across The Sky hoort de nieuwe single uit het album te zijn, de zweverige ondertoon met de monotone beat. Het liefdeslied dat er geen hoort te zijn, want Love Is A Warzone. Muzikaal houdt het ergens het midden tussen een wat ingehouden Soft Moon of Bleib Modern.

Iets soortgelijks is Destruction, als aftakeling van het narcisme en al zijn neveneffecten. De leegte van het bestaan, zonder lucht, zonder land wordt uitgedragen in Strange Days. Om het poëtische van het tekstuele nog eens extra te onderlijnen.

Met It’s Not My Fault maakt Two Moons zich schatplichtig aan het bewandelen van eigen paden, na eerst zelf verdronken te zijn in een leefwereld die geen daglicht verdraagt. Met dezelfde grondlaag en thematiek wordt er een vervolgverhaal van gemaakt in I Live In Lies. De waarheid als het verstand des jaren.

Cognitive Dissonance houdt het vooral ingetogen, maar genietbaar als luisterobject. Waar duisternis niet een doel op zich is maar haast stiekem zich nestelt in het geluid van Two Moons.  The Monster is daar het perfecte voorbeeld van. De wereld zien door de spiegel van een verdorven wereld.

Afsluiter Rebirth geldt niet als de wedergeboorte van het geluid dat Two Moons voortbrengt, maar is bijna de reïncarnatie van een subgenre op zich. Want deze Cognitive Dissonance weet op sublieme, haast schalkse wijze het synth-tapijt te mengen met teruggetrokken gitaarpartijen. Aangevuld met de bezwerende vocalen werkt het echt wel hypnotiserend. Zeg niet dat je niet gewaarschuwd bent.

Danny Quetin

 

Read more
Support us
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •